Repertuar
Wybierz tytuł lub przejdź do strony z kalendarium
Balladyna
Spektakl, w którym groteska i tragizm hipnotyzują już od pierwszych scen.
Reżyser Jan Hussakowski postawił sobie za zadanie przedstawienie klasyki z kanonu lektur w nowym świetle, jednocześnie zachowując wierność dramatowi napisanemu przez wieszcza. To przedstawienie wyostrza zmysły i przeżycia widza, oraz w niebanalny sposób przybliża mu istotę romantycznego dzieła.
Czy Balladyna to tylko opatrzone hasła takie jak: MOTYW ŚMIERCI, ZAZDROŚĆ, BALLADYNA - ZBRODNIARKA, ALINA - CNOTLIWA I SZCZERA? Czy jesteśmy skazani tylko na radykalne skróty i uproszczenia? Czy opowieść zmuszona jest by powtarzać się zawsze w ten sam sposób?
Żeby zmierzyć się z tymi pytaniami twórcy spektaklu sięgają po słynny esej Susan Sontag Przeciw interpretacji, w którym autorka wzywa do zrzucenia opresyjnych kajdan wyłącznie intelektualnego, racjonalnego sposobu odbierania sztuki i zachęca do próby jej odczuwania. Jednak nie jest to takie proste w rzeczywistości, w której jesteśmy przytłoczeni streszczeniami i opracowaniami, a każde kolejne wydanie dramatu Słowackiego obrasta lakonicznymi przypisami na brzegach kartek.
Jak pisała Maria Janion, każde nowe sceniczne odczytanie Balladyny „skłania do ponownego zastanowienia się nad najwspanialszym w literaturze polskiej utworem – wcieleniem ironii tragicznej romantyzmu". Historia opowiedziana w Balladynie dotyka tematów ludzkiej natury, takich jak miłość, zdrada, chciwość i pożądanie. Te uniwersalne motywy prowokują do dyskusji i głębokich przemyśleń. Jan Hussakowski znajduje w dziele paralele do problemów z jakimi wszyscy się dziś mierzymy. Odważnie przenosi klasykę Juliusza Słowackiego na nowy poziom, tworząc widowisko niezwykle współczesne.
Przestrzeń sceny koncentruje się wokół trzech ekranów projekcyjnych, które nie tylko odwołują się do tradycji płócien teatralnych z XIX wieku, ale także otwierają przestrzeń dla nowoczesnych form wyrazu, tworząc wciągający, multimedialny świat. Cyfrowe przypisy i streszczenia tworzą niezwykłą dynamikę i angażują w ekscytującą podróż przez historię dramatu.
Nasi aktorzy dają prawdziwy popis swoich możliwości. Przechodzą niesamowite metamorfozy z jednej postaci w inną. Wchodzą w interakcję z multimedialną scenografią. Nieustannie balansują pomiędzy ironią, dystansem, a pełną powagą i dojmującymi emocjami.
Dla wytrawnych widzów będzie to przełamanie klasycznej interpretacji dramatu. Dla osób, które pierwszy raz zetkną się ze Słowackim to dobry początek teatralnej przygody.
Balladyna – za dzbanek malin zabiła siostrę, bo była zła i żądna władzy? Czy może jednak odpowiedź na to pytanie jest nieco bardziej skomplikowana?
W spektaklu wykorzystywane są mocne efekty świetlne, światło stroboskopowe i głośna muzyka.
W spektaklu pojawia się dym papierosowy (papieros elektroniczny).
Spektakl rekomendowany Widzom od 13. roku życia.
Spektakl bierze udział w X Konkursie na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej i Europejskiej „Klasyka Żywa”
Reżyser Jan Hussakowski postawił sobie za zadanie przedstawienie klasyki z kanonu lektur w nowym świetle, jednocześnie zachowując wierność dramatowi napisanemu przez wieszcza. To przedstawienie wyostrza zmysły i przeżycia widza, oraz w niebanalny sposób przybliża mu istotę romantycznego dzieła.
Czy Balladyna to tylko opatrzone hasła takie jak: MOTYW ŚMIERCI, ZAZDROŚĆ, BALLADYNA - ZBRODNIARKA, ALINA - CNOTLIWA I SZCZERA? Czy jesteśmy skazani tylko na radykalne skróty i uproszczenia? Czy opowieść zmuszona jest by powtarzać się zawsze w ten sam sposób?
Żeby zmierzyć się z tymi pytaniami twórcy spektaklu sięgają po słynny esej Susan Sontag Przeciw interpretacji, w którym autorka wzywa do zrzucenia opresyjnych kajdan wyłącznie intelektualnego, racjonalnego sposobu odbierania sztuki i zachęca do próby jej odczuwania. Jednak nie jest to takie proste w rzeczywistości, w której jesteśmy przytłoczeni streszczeniami i opracowaniami, a każde kolejne wydanie dramatu Słowackiego obrasta lakonicznymi przypisami na brzegach kartek.
Jak pisała Maria Janion, każde nowe sceniczne odczytanie Balladyny „skłania do ponownego zastanowienia się nad najwspanialszym w literaturze polskiej utworem – wcieleniem ironii tragicznej romantyzmu". Historia opowiedziana w Balladynie dotyka tematów ludzkiej natury, takich jak miłość, zdrada, chciwość i pożądanie. Te uniwersalne motywy prowokują do dyskusji i głębokich przemyśleń. Jan Hussakowski znajduje w dziele paralele do problemów z jakimi wszyscy się dziś mierzymy. Odważnie przenosi klasykę Juliusza Słowackiego na nowy poziom, tworząc widowisko niezwykle współczesne.
Przestrzeń sceny koncentruje się wokół trzech ekranów projekcyjnych, które nie tylko odwołują się do tradycji płócien teatralnych z XIX wieku, ale także otwierają przestrzeń dla nowoczesnych form wyrazu, tworząc wciągający, multimedialny świat. Cyfrowe przypisy i streszczenia tworzą niezwykłą dynamikę i angażują w ekscytującą podróż przez historię dramatu.
Nasi aktorzy dają prawdziwy popis swoich możliwości. Przechodzą niesamowite metamorfozy z jednej postaci w inną. Wchodzą w interakcję z multimedialną scenografią. Nieustannie balansują pomiędzy ironią, dystansem, a pełną powagą i dojmującymi emocjami.
Dla wytrawnych widzów będzie to przełamanie klasycznej interpretacji dramatu. Dla osób, które pierwszy raz zetkną się ze Słowackim to dobry początek teatralnej przygody.
Balladyna – za dzbanek malin zabiła siostrę, bo była zła i żądna władzy? Czy może jednak odpowiedź na to pytanie jest nieco bardziej skomplikowana?
W spektaklu wykorzystywane są mocne efekty świetlne, światło stroboskopowe i głośna muzyka.
W spektaklu pojawia się dym papierosowy (papieros elektroniczny).
Spektakl rekomendowany Widzom od 13. roku życia.
Spektakl bierze udział w X Konkursie na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej i Europejskiej „Klasyka Żywa”
Fly Me to the Moon
„Fly Me to the Moon” Marie Jones to współczesna komedia kryminalna. Irlandzka autorka opowiada w niej o „wielkich” marzeniach i drobnych kłamstewkach, o konieczności i konsekwencjach podejmowania wyborów w świecie, w którym sukces i pieniądze zdają się wyznaczać etyczne standardy. W tej pełnej absurdów, zwrotów akcji i błyskotliwych dialogów sztuce, pod zabawną fabułą kryją się bowiem ważne i aktualne pytanie o kondycję społeczeństw współczesnej Europy.
W naszej adaptacji przenosimy się z Belfastu do Polski. Zmęczone codziennością bohaterki pracują jako opiekunki społeczne. Wydaje się, że w ich świecie nie ma miejsca na spektakularne i gwałtowne zmiany – ich życie toczy się własnym, powolnym rytmem. Pewnego dnia tę rutynę przerywa niecodzienna sytuacja. To nagłe wydarzenie otwiera przed kobietami zaskakujące możliwości i wystawia na trudne do przezwyciężenia pokusy.
"Fly Me to the Moon” zagramy w kameralnej przestrzeni Małej Sceny, na której wszystko dzieje się tuż obok, niemal na wyciągnięcie ręki. Spektakl powstał w ramach projektu #DEMOKREACJE, z inicjatywy Hanki Brulińskiej, która zaprosiła do współpracy Magdalenę Sztejman. Reżyserii podjęła się Magdalena Gnatowska.
Przekład: Klaudyna Rozhin
Uprzejmie informujemy, że ze względu na układ sceny, spóźnieni widzowie nie będą wpuszczani na widownię. Prosimy o przybycie na spektakl z kilkunastominutowym wyprzedzeniem.
Mała Scena znajduje się na drugim piętrze (wejście schodami, brak windy).
W spektaklu pojawia się dym papierosowy (papieros elektroniczny).
Spektakl rekomendowany Widzom od 15. roku życia.
W naszej adaptacji przenosimy się z Belfastu do Polski. Zmęczone codziennością bohaterki pracują jako opiekunki społeczne. Wydaje się, że w ich świecie nie ma miejsca na spektakularne i gwałtowne zmiany – ich życie toczy się własnym, powolnym rytmem. Pewnego dnia tę rutynę przerywa niecodzienna sytuacja. To nagłe wydarzenie otwiera przed kobietami zaskakujące możliwości i wystawia na trudne do przezwyciężenia pokusy.
"Fly Me to the Moon” zagramy w kameralnej przestrzeni Małej Sceny, na której wszystko dzieje się tuż obok, niemal na wyciągnięcie ręki. Spektakl powstał w ramach projektu #DEMOKREACJE, z inicjatywy Hanki Brulińskiej, która zaprosiła do współpracy Magdalenę Sztejman. Reżyserii podjęła się Magdalena Gnatowska.
Przekład: Klaudyna Rozhin
Uprzejmie informujemy, że ze względu na układ sceny, spóźnieni widzowie nie będą wpuszczani na widownię. Prosimy o przybycie na spektakl z kilkunastominutowym wyprzedzeniem.
Mała Scena znajduje się na drugim piętrze (wejście schodami, brak windy).
W spektaklu pojawia się dym papierosowy (papieros elektroniczny).
Spektakl rekomendowany Widzom od 15. roku życia.
Jak płakać w miejscach publicznych
Jeśli zastanawiacie się, czy nie powinniście iść do psychiatry, to prawdopodobnie powinniście. Dziwi was, że słynni komicy często chorują na depresję? Mnie dziwi raczej, że nie wszyscy ludzie z depresją zostają komikami. Nauczyliśmy się doprowadzać ludzi do ataków śmiechu opowiadaniem o toksycznych bliskich i przebytych traumach: ostrożnie kalibrujemy żarty, by nie przekroczyć graniczy, po której śmiech zmienia się w litość. A potem latami ćwiczymy ten program: w szkole, pracy, barach i pociągach i cudzych łóżkach.
Emilia Dłużewska
Spektakl "jak płakać w miejscach publicznych", inspirowany bestsellerową książką Emilii Dłużewskiej, będący nowoczesną adaptacją literackiego dzieła, wpisuje się w nurt współczesnych produkcji teatralnych, które otwierają dialog na temat zdrowia psychicznego. Autorka, Emilia Dłużewska, zyskała rozgłos dzięki swojej książce "jak płakać...", wydanej na początku roku 2023. Książka, uznana za jedną z najbardziej zabawnych i głębokich opowieści o doświadczeniu depresji, przyciągnęła uwagę czytelników z różnych grup wiekowych.
Spektakl "jak płakać w miejscach publicznych", skierowany jest do wszystkich tych, którzy chcą zrozumieć doświadczenia związane z problemami psychicznymi. To spektakl, który zachęca do rozmowy o emocjach, jednocześnie oferując śmiałą perspektywę na temat trudności psychicznych. Twórczynie Mira Mańka, Kamila Janik i Beata Passini postanowiły przenieść widzów w świat głównej bohaterki, trzydziestolatki balansującej między skrajnymi emocjami – Depresyjną i Maniakalną. Historia ta opowiada o poszukiwaniu sensu i porządku w życiu rozpadającym się oraz o emancypacji choroby psychicznej i emocji, do których wcześniej kobieta nie zdawała sobie sprawy.
Twórczynie postanowiły przekształcić tę historię w formę teatralną, używając lekkiego tonu komedii, stand-upu, tworzyć dynamiczną i humorystyczną atmosferę, aby zmienić perspektywę społeczną na temat chorób psychicznych. Śmiech, dystans i autentyczność są ważne w konfrontowaniu się z własnymi trudnościami psychicznymi.
Spektakl jest próbą zburzenia tabu wokół tematów związanych z doświadczeniem psychicznym, stawiając na otwartą rozmowę i akceptację. Twórczynie chcą przeciwstawić się stereotypom związanym z chorobami psychicznymi, a jednocześnie zaoferować widzom przestrzeń do śmiechu i refleksji.
Trzy kobiety, Kamila, Beata i Mira wierzą, że ten spektakl może stać się miejscem, gdzie kobiety nie tylko bez wstydu będą mogły okazywać emocje, ale również zmieniają stereotypowy obraz kobiecej emocjonalności.
"jak płakać w miejscach publicznych", to nie tylko spektakl teatralny, ale również szansa na otwartą rozmowę o zdrowiu psychicznym, dostępną dla każdego widza. Teatr Osterwy serdecznie zaprasza do udziału w tej niezwykłej podróży przez świat emocji i doświadczeń, które dotyczą nas wszystkich.
Uprzejmie informujemy, że ze względu na układ sceny spóźnieni widzowie nie będą wpuszczani na widownię.
Prosimy o przybycie na spektakl z kilkunastominutowym wyprzedzeniem.
Mała Scena znajduje się na drugim piętrze (wejście schodami, brak windy).
Spektakl rekomendowany Widzom od 15. roku życia.
Emilia Dłużewska
Spektakl "jak płakać w miejscach publicznych", inspirowany bestsellerową książką Emilii Dłużewskiej, będący nowoczesną adaptacją literackiego dzieła, wpisuje się w nurt współczesnych produkcji teatralnych, które otwierają dialog na temat zdrowia psychicznego. Autorka, Emilia Dłużewska, zyskała rozgłos dzięki swojej książce "jak płakać...", wydanej na początku roku 2023. Książka, uznana za jedną z najbardziej zabawnych i głębokich opowieści o doświadczeniu depresji, przyciągnęła uwagę czytelników z różnych grup wiekowych.
Spektakl "jak płakać w miejscach publicznych", skierowany jest do wszystkich tych, którzy chcą zrozumieć doświadczenia związane z problemami psychicznymi. To spektakl, który zachęca do rozmowy o emocjach, jednocześnie oferując śmiałą perspektywę na temat trudności psychicznych. Twórczynie Mira Mańka, Kamila Janik i Beata Passini postanowiły przenieść widzów w świat głównej bohaterki, trzydziestolatki balansującej między skrajnymi emocjami – Depresyjną i Maniakalną. Historia ta opowiada o poszukiwaniu sensu i porządku w życiu rozpadającym się oraz o emancypacji choroby psychicznej i emocji, do których wcześniej kobieta nie zdawała sobie sprawy.
Twórczynie postanowiły przekształcić tę historię w formę teatralną, używając lekkiego tonu komedii, stand-upu, tworzyć dynamiczną i humorystyczną atmosferę, aby zmienić perspektywę społeczną na temat chorób psychicznych. Śmiech, dystans i autentyczność są ważne w konfrontowaniu się z własnymi trudnościami psychicznymi.
Spektakl jest próbą zburzenia tabu wokół tematów związanych z doświadczeniem psychicznym, stawiając na otwartą rozmowę i akceptację. Twórczynie chcą przeciwstawić się stereotypom związanym z chorobami psychicznymi, a jednocześnie zaoferować widzom przestrzeń do śmiechu i refleksji.
Trzy kobiety, Kamila, Beata i Mira wierzą, że ten spektakl może stać się miejscem, gdzie kobiety nie tylko bez wstydu będą mogły okazywać emocje, ale również zmieniają stereotypowy obraz kobiecej emocjonalności.
"jak płakać w miejscach publicznych", to nie tylko spektakl teatralny, ale również szansa na otwartą rozmowę o zdrowiu psychicznym, dostępną dla każdego widza. Teatr Osterwy serdecznie zaprasza do udziału w tej niezwykłej podróży przez świat emocji i doświadczeń, które dotyczą nas wszystkich.
Uprzejmie informujemy, że ze względu na układ sceny spóźnieni widzowie nie będą wpuszczani na widownię.
Prosimy o przybycie na spektakl z kilkunastominutowym wyprzedzeniem.
Mała Scena znajduje się na drugim piętrze (wejście schodami, brak windy).
Spektakl rekomendowany Widzom od 15. roku życia.
Jak płakać w miejscach publicznych - 50. Spektakl
Jeśli zastanawiacie się, czy nie powinniście iść do psychiatry, to prawdopodobnie powinniście. Dziwi was, że słynni komicy często chorują na depresję? Mnie dziwi raczej, że nie wszyscy ludzie z depresją zostają komikami. Nauczyliśmy się doprowadzać ludzi do ataków śmiechu opowiadaniem o toksycznych bliskich i przebytych traumach: ostrożnie kalibrujemy żarty, by nie przekroczyć graniczy, po której śmiech zmienia się w litość. A potem latami ćwiczymy ten program: w szkole, pracy, barach i pociągach i cudzych łóżkach.
Emilia Dłużewska
Spektakl "jak płakać w miejscach publicznych", inspirowany bestsellerową książką Emilii Dłużewskiej, będący nowoczesną adaptacją literackiego dzieła, wpisuje się w nurt współczesnych produkcji teatralnych, które otwierają dialog na temat zdrowia psychicznego. Autorka, Emilia Dłużewska, zyskała rozgłos dzięki swojej książce "jak płakać...", wydanej na początku roku 2023. Książka, uznana za jedną z najbardziej zabawnych i głębokich opowieści o doświadczeniu depresji, przyciągnęła uwagę czytelników z różnych grup wiekowych.
Spektakl "jak płakać w miejscach publicznych", skierowany jest do wszystkich tych, którzy chcą zrozumieć doświadczenia związane z problemami psychicznymi. To spektakl, który zachęca do rozmowy o emocjach, jednocześnie oferując śmiałą perspektywę na temat trudności psychicznych. Twórczynie Mira Mańka, Kamila Janik i Beata Passini postanowiły przenieść widzów w świat głównej bohaterki, trzydziestolatki balansującej między skrajnymi emocjami – Depresyjną i Maniakalną. Historia ta opowiada o poszukiwaniu sensu i porządku w życiu rozpadającym się oraz o emancypacji choroby psychicznej i emocji, do których wcześniej kobieta nie zdawała sobie sprawy.
Twórczynie postanowiły przekształcić tę historię w formę teatralną, używając lekkiego tonu komedii, stand-upu, tworzyć dynamiczną i humorystyczną atmosferę, aby zmienić perspektywę społeczną na temat chorób psychicznych. Śmiech, dystans i autentyczność są ważne w konfrontowaniu się z własnymi trudnościami psychicznymi.
Spektakl jest próbą zburzenia tabu wokół tematów związanych z doświadczeniem psychicznym, stawiając na otwartą rozmowę i akceptację. Twórczynie chcą przeciwstawić się stereotypom związanym z chorobami psychicznymi, a jednocześnie zaoferować widzom przestrzeń do śmiechu i refleksji.
Trzy kobiety, Kamila, Beata i Mira wierzą, że ten spektakl może stać się miejscem, gdzie kobiety nie tylko bez wstydu będą mogły okazywać emocje, ale również zmieniają stereotypowy obraz kobiecej emocjonalności.
"jak płakać w miejscach publicznych", to nie tylko spektakl teatralny, ale również szansa na otwartą rozmowę o zdrowiu psychicznym, dostępną dla każdego widza. Teatr Osterwy serdecznie zaprasza do udziału w tej niezwykłej podróży przez świat emocji i doświadczeń, które dotyczą nas wszystkich.
Uprzejmie informujemy, że ze względu na układ sceny spóźnieni widzowie nie będą wpuszczani na widownię.
Prosimy o przybycie na spektakl z kilkunastominutowym wyprzedzeniem.
Mała Scena znajduje się na drugim piętrze (wejście schodami, brak windy).
Spektakl rekomendowany Widzom od 15. roku życia.
Emilia Dłużewska
Spektakl "jak płakać w miejscach publicznych", inspirowany bestsellerową książką Emilii Dłużewskiej, będący nowoczesną adaptacją literackiego dzieła, wpisuje się w nurt współczesnych produkcji teatralnych, które otwierają dialog na temat zdrowia psychicznego. Autorka, Emilia Dłużewska, zyskała rozgłos dzięki swojej książce "jak płakać...", wydanej na początku roku 2023. Książka, uznana za jedną z najbardziej zabawnych i głębokich opowieści o doświadczeniu depresji, przyciągnęła uwagę czytelników z różnych grup wiekowych.
Spektakl "jak płakać w miejscach publicznych", skierowany jest do wszystkich tych, którzy chcą zrozumieć doświadczenia związane z problemami psychicznymi. To spektakl, który zachęca do rozmowy o emocjach, jednocześnie oferując śmiałą perspektywę na temat trudności psychicznych. Twórczynie Mira Mańka, Kamila Janik i Beata Passini postanowiły przenieść widzów w świat głównej bohaterki, trzydziestolatki balansującej między skrajnymi emocjami – Depresyjną i Maniakalną. Historia ta opowiada o poszukiwaniu sensu i porządku w życiu rozpadającym się oraz o emancypacji choroby psychicznej i emocji, do których wcześniej kobieta nie zdawała sobie sprawy.
Twórczynie postanowiły przekształcić tę historię w formę teatralną, używając lekkiego tonu komedii, stand-upu, tworzyć dynamiczną i humorystyczną atmosferę, aby zmienić perspektywę społeczną na temat chorób psychicznych. Śmiech, dystans i autentyczność są ważne w konfrontowaniu się z własnymi trudnościami psychicznymi.
Spektakl jest próbą zburzenia tabu wokół tematów związanych z doświadczeniem psychicznym, stawiając na otwartą rozmowę i akceptację. Twórczynie chcą przeciwstawić się stereotypom związanym z chorobami psychicznymi, a jednocześnie zaoferować widzom przestrzeń do śmiechu i refleksji.
Trzy kobiety, Kamila, Beata i Mira wierzą, że ten spektakl może stać się miejscem, gdzie kobiety nie tylko bez wstydu będą mogły okazywać emocje, ale również zmieniają stereotypowy obraz kobiecej emocjonalności.
"jak płakać w miejscach publicznych", to nie tylko spektakl teatralny, ale również szansa na otwartą rozmowę o zdrowiu psychicznym, dostępną dla każdego widza. Teatr Osterwy serdecznie zaprasza do udziału w tej niezwykłej podróży przez świat emocji i doświadczeń, które dotyczą nas wszystkich.
Uprzejmie informujemy, że ze względu na układ sceny spóźnieni widzowie nie będą wpuszczani na widownię.
Prosimy o przybycie na spektakl z kilkunastominutowym wyprzedzeniem.
Mała Scena znajduje się na drugim piętrze (wejście schodami, brak windy).
Spektakl rekomendowany Widzom od 15. roku życia.
Kredyt
Co się stanie, gdy człowiek zdesperowany i pozbawiony środków finansowych postanowi za wszelką cenę osiągnąć postawiony sobie cel? Dużo więcej, niż można by się spodziewać! Zwłaszcza, gdy desperacja prowadzi go do najbardziej ryzykownych kroków...
To jednak dopiero początek! Na widzów czekają zaskakujące zwroty akcji, bezwzględne zagrania i nieustanna gra manipulacji. A Ty – jak daleko byłbyś w stanie się posunąć, aby zdobyć... kredyt?
Na scenie Krzysztof Olchawa jako Adam – klient w finansowym dołku oraz Tomasz Bielawiec jako Dyrektor – urzędnik z zasadami, który nie spodziewa się, że zwykła rozmowa o pożyczce zmieni jego życie.
Współczesny kataloński autor, Jordi Galceran mistrzowsko buduje napięcie, bawiąc się oczekiwaniami widza i prowadząc go przez spiralę emocji – od śmiechu, przez zdumienie, aż po gorzką ironię. Proponuje nam czarny humor w najlepszym wydaniu – inteligentny, nieoczywisty i celnie punktujący nasze codzienne słabości. W świecie, w którym liczą się cyfry, przypomina o tym, co naprawdę ma wartość.
Prawa autorskie autora sztuki reprezentuje Marta Fluvia, Theatrical Literary Agency, www.martafluvia.com
Uprzejmie informujemy, że ze względu na układ sceny, spóźnieni widzowie nie będą wpuszczani na widownię.
Prosimy o przybycie na spektakl z kilkunastominutowym wyprzedzeniem.
Mała Scena znajduje się na drugim piętrze (wejście schodami, brak windy).
Spektakl rekomendowany Widzom od 15. roku życia.
Podczas spektaklu przewidziana jest interakcja aktorów z wybranymi Widzami.
To jednak dopiero początek! Na widzów czekają zaskakujące zwroty akcji, bezwzględne zagrania i nieustanna gra manipulacji. A Ty – jak daleko byłbyś w stanie się posunąć, aby zdobyć... kredyt?
Na scenie Krzysztof Olchawa jako Adam – klient w finansowym dołku oraz Tomasz Bielawiec jako Dyrektor – urzędnik z zasadami, który nie spodziewa się, że zwykła rozmowa o pożyczce zmieni jego życie.
Współczesny kataloński autor, Jordi Galceran mistrzowsko buduje napięcie, bawiąc się oczekiwaniami widza i prowadząc go przez spiralę emocji – od śmiechu, przez zdumienie, aż po gorzką ironię. Proponuje nam czarny humor w najlepszym wydaniu – inteligentny, nieoczywisty i celnie punktujący nasze codzienne słabości. W świecie, w którym liczą się cyfry, przypomina o tym, co naprawdę ma wartość.
Prawa autorskie autora sztuki reprezentuje Marta Fluvia, Theatrical Literary Agency, www.martafluvia.com
Uprzejmie informujemy, że ze względu na układ sceny, spóźnieni widzowie nie będą wpuszczani na widownię.
Prosimy o przybycie na spektakl z kilkunastominutowym wyprzedzeniem.
Mała Scena znajduje się na drugim piętrze (wejście schodami, brak windy).
Spektakl rekomendowany Widzom od 15. roku życia.
Podczas spektaklu przewidziana jest interakcja aktorów z wybranymi Widzami.
Niebezpieczne związki
„Niebezpieczne związki” Pierre’a Choderlosa de Laclosa to jeden z najbardziej przenikliwych portretów relacji opartych na władzy, manipulacji i pożądaniu. Klasyczna opowieść o markizie de Merteuil i wicehrabim de Valmoncie – mistrzach intrygi, uwodzenia i psychologicznej gry – w inscenizacji Przemysława Stippy stanie się sugestywną refleksją nad mechanizmami kontroli, emocjonalnej presji oraz pozorną wolnością wyboru. Reżyser sięga po dramatyczny potencjał tekstu, by wydobyć jego współczesną aktualność i uniwersalność, ukazując świat, w którym relacje międzyludzkie zamieniają się w pole strategicznej rozgrywki, a uczucia stają się narzędziem dominacji. Sceniczna adaptacja słynnej powieści Pierre’a Choderlosa de Laclosa stanowi studium bohaterów balansujących pomiędzy cyniczną kalkulacją a nieoczekiwanym zaangażowaniem.Inscenizacja opierać się będzie na oszczędnej formie scenicznej, akcentującej relacje między postaciami oraz precyzję dialogów. Minimalistyczna, sugestywna estetyka poprowadzi widza ku refleksji nad ceną, jaką płaci się za traktowanie ludzi jak pionki w grze.
Noc śpiewa swoje pieśni
„Dłużej nie mogę tego wytrzymać…” – tym zdaniem zaczyna się sztuka. Wraca ono później wielokrotnie, jak refren, jak echo, które nie daje spokoju. Powtarza je główna bohaterka – młoda mężatka, ale brzmi ono w każdym z nas. Bo każdy z nas zna ten moment, kiedy cisza w domu zaczyna dźwięczeć zbyt głośno, a spojrzenie drugiego człowieka staje się nie do zniesienia.
Jon Fosse puszcza w nieśpieszny ruch wydarzenia, by zbadać nasze granice – nie tylko wytrzymałości i psychicznej odporności, ale i te, które oddzielają nas nawzajem od siebie. Kto je wyznaczył? Kto nas nimi podzielił? Czy można je przekroczyć? Śledząc krótkie, jakby urywane wpół słowa dialogi pomiędzy bohaterami warto sobie te pytania stawiać, szukać w tym, co mówią, odruchowych, niemal podświadomych reakcji, które nie są obce i nam samym.
Granice są przecież czymś naturalnym i potrzebnym, dają nam poczucie bezpieczeństwa, stanowią ramy, w których możemy się rozwijać, ale ich naturą jest przecież także i OGRANICZANIE, zamykanie jednostki w społecznej roli – pozie nieudacznika czy człowieka sukcesu. I robią to nie tylko inni – rodzina, przyjaciele, koledzy z pracy, ale także i my sami. Granice dają nam formę, kształt, w którym możemy oddychać. Ale z czasem stają się klatką. Trzymamy się ich z przyzwyczajenia, z lęku, z nadziei, że to, co znane, ochroni nas przed tym, co nieznane. A jednak to właśnie one najczęściej oddzielają nas od siebie – cicho, niezauważalnie, w codziennych rytuałach, w zdaniach powtarzanych bezmyślnie, w gestach, które miały znaczyć bliskość, a oznaczają już tylko rutynę.
Fosse nie szuka winnych. Nie rozdziela swoich postaci na dobre i złe. Pozwala im mówić i milczeć, pozwala im być w pół drogi – tak jak my wszyscy jesteśmy w pół drogi do siebie nawzajem. Bo gadatliwość i milczenie mogą być tym samym – sposobem, by nie dotknąć bólu, który nosimy w środku. Norweski noblista nie dopowiada jednak niczego na siłę, w subtelny sposób stara się jedynie rzucić snop światła w te miejsca, w których zbyt głęboko i zbyt szczelnie kryjemy się przed otoczeniem i z których nie jesteśmy w stanie wydobyć się o własnych siłach.
Spektakl odbędzie się w wyjątkowej przestrzeni – widzowie i aktorzy spotkają się bezpośrednio na scenie. Kameralna widownia zbudowana na dużej scenie teatru stworzy intymną, unikatową atmosferę spotkania.
Uprzejmie informujemy, że ze względu na specyfikę układu sceny spóźnione osoby nie będą mogły uczestniczyć w spektaklu. Dodatkowo zaznaczamy, że na widownię prowadzą schody.
Spektakl rekomendowany Widzom od 16. roku życia.
________________
Spektakl objęty został Honorowym Patronatem Ambasady Królestwa Norwegii. To zaszczyt, który dodaje przedsięwzięciu wyjątkowego prestiżu i podkreśla jego bliskość z tradycją norweskiej sztuki.
Licencja na wystawienie utworu została wydana przez Agencję Dramatu i Teatru ADiT.
Jon Fosse puszcza w nieśpieszny ruch wydarzenia, by zbadać nasze granice – nie tylko wytrzymałości i psychicznej odporności, ale i te, które oddzielają nas nawzajem od siebie. Kto je wyznaczył? Kto nas nimi podzielił? Czy można je przekroczyć? Śledząc krótkie, jakby urywane wpół słowa dialogi pomiędzy bohaterami warto sobie te pytania stawiać, szukać w tym, co mówią, odruchowych, niemal podświadomych reakcji, które nie są obce i nam samym.
Granice są przecież czymś naturalnym i potrzebnym, dają nam poczucie bezpieczeństwa, stanowią ramy, w których możemy się rozwijać, ale ich naturą jest przecież także i OGRANICZANIE, zamykanie jednostki w społecznej roli – pozie nieudacznika czy człowieka sukcesu. I robią to nie tylko inni – rodzina, przyjaciele, koledzy z pracy, ale także i my sami. Granice dają nam formę, kształt, w którym możemy oddychać. Ale z czasem stają się klatką. Trzymamy się ich z przyzwyczajenia, z lęku, z nadziei, że to, co znane, ochroni nas przed tym, co nieznane. A jednak to właśnie one najczęściej oddzielają nas od siebie – cicho, niezauważalnie, w codziennych rytuałach, w zdaniach powtarzanych bezmyślnie, w gestach, które miały znaczyć bliskość, a oznaczają już tylko rutynę.
Fosse nie szuka winnych. Nie rozdziela swoich postaci na dobre i złe. Pozwala im mówić i milczeć, pozwala im być w pół drogi – tak jak my wszyscy jesteśmy w pół drogi do siebie nawzajem. Bo gadatliwość i milczenie mogą być tym samym – sposobem, by nie dotknąć bólu, który nosimy w środku. Norweski noblista nie dopowiada jednak niczego na siłę, w subtelny sposób stara się jedynie rzucić snop światła w te miejsca, w których zbyt głęboko i zbyt szczelnie kryjemy się przed otoczeniem i z których nie jesteśmy w stanie wydobyć się o własnych siłach.
Spektakl odbędzie się w wyjątkowej przestrzeni – widzowie i aktorzy spotkają się bezpośrednio na scenie. Kameralna widownia zbudowana na dużej scenie teatru stworzy intymną, unikatową atmosferę spotkania.
Uprzejmie informujemy, że ze względu na specyfikę układu sceny spóźnione osoby nie będą mogły uczestniczyć w spektaklu. Dodatkowo zaznaczamy, że na widownię prowadzą schody.
Spektakl rekomendowany Widzom od 16. roku życia.
________________
Spektakl objęty został Honorowym Patronatem Ambasady Królestwa Norwegii. To zaszczyt, który dodaje przedsięwzięciu wyjątkowego prestiżu i podkreśla jego bliskość z tradycją norweskiej sztuki.
Licencja na wystawienie utworu została wydana przez Agencję Dramatu i Teatru ADiT.
Nowy wspaniały świat
Opublikowany w 1932 roku „Nowy wspaniały świat” Aldousa Huxleya zaliczany jest do najbardziej cenionych i przenikliwych dzieł literatury XX wieku. Powieść, utrzymana w konwencji science fiction, została okrzyknięta bestsellerem wszechczasów, jako jedna z dwóch najsłynniejszych literackich antyutopii obok „Roku 1984” Georga Orwella. Z jednej strony głęboko poruszająca, z drugiej kontrowersyjna tematyka – wszechobecnej kontroli, oddziaływania technologii na człowieka, konsumpcjonizmu, kryzysu wartości, wolności i indywidualizmu jednostki – sprawia, że powieść niezmiennie stanowi lustrzane odbicie rzeczywistości pozostając wciąż przerażająco aktualna.
W „Nowym wspaniałym świecie” Huxley opisuje futurystyczny Londyn i cywilizację przyjemności, którą sterują technologie. Dzięki postępowi naukowemu społeczeństwo konsekwentnie realizuje marzenie ludzkości o powszechnym błogostanie, wolności od trosk i obfitości dóbr materialnych. Egzystencja obywateli ogranicza się do teraźniejszości. Wiedza o przeszłości, podobnie jak refleksja nad przyszłością, jest zakazana. Jak więc wygląda życie? W 2541 roku obywatele Republiki Świata powstają na drodze sztucznego zapłodnienia i klonowania. Od niemowlęctwa poddawani są wszechstronnemu warunkowaniu po to, by w dojrzałym wieku stać się częścią kastowej społeczności złożonej z pozbawionych wyższych uczuć ludzkich automatów. We „wspaniałym świecie” dominuje seks, prymitywne rozrywki i narkotyk „soma” będący jedyną receptą na szczęście. Ludzie pozornie wydają się być szczęśliwi i nie buntują się przeciwko władzy. A przynajmniej nie dają po sobie poznać, że targają nimi jakiekolwiek emocje. Dzieje się tak dlatego, że wszelkie namiętności i uczucia – takie jak miłość, nienawiść, bohaterstwo, czy poświęcenie – są wyszydzane, potępiane i uznane za wstydliwe, bo stanowią potencjalne zagrożenie społecznej stabilności. Ten iluzoryczny raj na ziemi, zadrży jednak w posadach, gdy do Londynu przybędzie buntowniczy nieznajomy. Czy mieszkańcy Republiki zaczną kwestionować zasady leżące u podstaw na pozór utopijnego społeczeństwa?
W spektaklu wykorzystywany jest dym sceniczny oraz światła stroboskopowe.
Spektakl rekomendowany Widzom od 16. roku życia.
W „Nowym wspaniałym świecie” Huxley opisuje futurystyczny Londyn i cywilizację przyjemności, którą sterują technologie. Dzięki postępowi naukowemu społeczeństwo konsekwentnie realizuje marzenie ludzkości o powszechnym błogostanie, wolności od trosk i obfitości dóbr materialnych. Egzystencja obywateli ogranicza się do teraźniejszości. Wiedza o przeszłości, podobnie jak refleksja nad przyszłością, jest zakazana. Jak więc wygląda życie? W 2541 roku obywatele Republiki Świata powstają na drodze sztucznego zapłodnienia i klonowania. Od niemowlęctwa poddawani są wszechstronnemu warunkowaniu po to, by w dojrzałym wieku stać się częścią kastowej społeczności złożonej z pozbawionych wyższych uczuć ludzkich automatów. We „wspaniałym świecie” dominuje seks, prymitywne rozrywki i narkotyk „soma” będący jedyną receptą na szczęście. Ludzie pozornie wydają się być szczęśliwi i nie buntują się przeciwko władzy. A przynajmniej nie dają po sobie poznać, że targają nimi jakiekolwiek emocje. Dzieje się tak dlatego, że wszelkie namiętności i uczucia – takie jak miłość, nienawiść, bohaterstwo, czy poświęcenie – są wyszydzane, potępiane i uznane za wstydliwe, bo stanowią potencjalne zagrożenie społecznej stabilności. Ten iluzoryczny raj na ziemi, zadrży jednak w posadach, gdy do Londynu przybędzie buntowniczy nieznajomy. Czy mieszkańcy Republiki zaczną kwestionować zasady leżące u podstaw na pozór utopijnego społeczeństwa?
W spektaklu wykorzystywany jest dym sceniczny oraz światła stroboskopowe.
Spektakl rekomendowany Widzom od 16. roku życia.
Poskromienie złośnicy
Lubelska inscenizacja Poskromienia złośnicy to nie tylko klasyczne odczytanie opowieści o relacji Kasi i Petruchia – to także porywające zderzenie dwóch światów: bogatej, elitarnej Padwy oraz jej rewersu – tajemniczego wiejskiego domu Petruchia.
Tytułowa „złośnica” nie jest tu jedynie kapryśną bohaterką, ale przede wszystkim kobietą niemieszczącą się w ramach, w jakich zdaniem innych powinna funkcjonować. Kasia nie buntuje się zatem bez powodu – jej opór to reakcja na świat, który odmawia jej prawa do decydowania o sobie. Gdy tylko próbuje wyjść poza schemat, natychmiast zostaje zaszufladkowana.
W tej realizacji Kasie, bo jest ich trzy, zostają wyrwane spomiędzy publiczności i wrzucone w świat teatru kreowany przez Petruchia i pozostałe postaci. Chętnych do wyreżyserowania życia tytułowej bohaterki jest bowiem więcej – ojciec i siostra również przypisują jej z góry określone role. A my, obserwując tę grę, zaczynamy zadawać sobie pytania:
Skąd biorą się społeczne etykiety? Jak bardzo wpływają na nasze wybory? Czy da się zrzucić raz przyklejoną łatkę? I jakie są granice pomiędzy tym, co w nas udawane i narzucone, a tym, co prawdziwe?
Akcja spektaklu rozgrywa się w scenografii inspirowanej renesansowym malarstwem. Twórcy jednak nie zatrzymują się w klasycznych ramach teatru Szekspirowskiego. Na widzów czeka spektakl na wskroś współczesny, dotykający ważnych tematów, a bogactwo teatralnych środków wyrazu pozwoli – mamy nadzieję – wejść w świat idei i emocji, które – pomimo iż opisane kilka wieków temu – wcale się nie zestarzały.
W spektaklu pojawia się dym papierosowy.
Spektakl rekomendowany Widzom od 15. roku życia.
Tytułowa „złośnica” nie jest tu jedynie kapryśną bohaterką, ale przede wszystkim kobietą niemieszczącą się w ramach, w jakich zdaniem innych powinna funkcjonować. Kasia nie buntuje się zatem bez powodu – jej opór to reakcja na świat, który odmawia jej prawa do decydowania o sobie. Gdy tylko próbuje wyjść poza schemat, natychmiast zostaje zaszufladkowana.
W tej realizacji Kasie, bo jest ich trzy, zostają wyrwane spomiędzy publiczności i wrzucone w świat teatru kreowany przez Petruchia i pozostałe postaci. Chętnych do wyreżyserowania życia tytułowej bohaterki jest bowiem więcej – ojciec i siostra również przypisują jej z góry określone role. A my, obserwując tę grę, zaczynamy zadawać sobie pytania:
Skąd biorą się społeczne etykiety? Jak bardzo wpływają na nasze wybory? Czy da się zrzucić raz przyklejoną łatkę? I jakie są granice pomiędzy tym, co w nas udawane i narzucone, a tym, co prawdziwe?
Akcja spektaklu rozgrywa się w scenografii inspirowanej renesansowym malarstwem. Twórcy jednak nie zatrzymują się w klasycznych ramach teatru Szekspirowskiego. Na widzów czeka spektakl na wskroś współczesny, dotykający ważnych tematów, a bogactwo teatralnych środków wyrazu pozwoli – mamy nadzieję – wejść w świat idei i emocji, które – pomimo iż opisane kilka wieków temu – wcale się nie zestarzały.
W spektaklu pojawia się dym papierosowy.
Spektakl rekomendowany Widzom od 15. roku życia.
Stamtąd
Śmierci nie ma, człowiek nie umiera.
Po ciężkim wypadku samochodowym Artur Kocięcki zapada w trwającą 30 dni śpiączkę. W czasie pobytu na oddziale intensywnej terapii balansuje między rzeczywistością a mistycznymi zaświatami.
Stamtąd to monodram, oparty na intymnych przeżyciach aktora, który powrócił do życia z unikalną perspektywą. Balansując między światami odkrył ten najważniejszy - swój własny. Teraz pragnie przekazać ze sceny to czego doświadczył gdy jego ciało wydawało się nie doświadczać.
Scenografia, muzyka oraz projekcje wzbogacają atmosferę, w której rzeczywistość i duchowość płynnie się przenikają. Głos narratorki, Kamili Janik, subtelnie towarzyszy monologowi Artura, budując napięcie i otwierając przed nami kolejne akty tej fascynującej podróży.
Stamtąd to nie tylko spektakl teatralny, ale również duchowe doświadczenie, które porusza i inspiruje do zastanowienia się nad własnym życiem oraz zagadnieniami związanymi ze śmiercią.
Uprzejmie informujemy, że ze względu na układ sceny spóźnieni widzowie nie będą wpuszczani na widownię.
Prosimy o przybycie na spektakl z kilkunastominutowym wyprzedzeniem.
Mała Scena znajduje się na drugim piętrze (wejście schodami, brak windy).
Spektakl rekomendowany Widzom od 13. roku życia
#DEMOKRACJE
Po ciężkim wypadku samochodowym Artur Kocięcki zapada w trwającą 30 dni śpiączkę. W czasie pobytu na oddziale intensywnej terapii balansuje między rzeczywistością a mistycznymi zaświatami.
Stamtąd to monodram, oparty na intymnych przeżyciach aktora, który powrócił do życia z unikalną perspektywą. Balansując między światami odkrył ten najważniejszy - swój własny. Teraz pragnie przekazać ze sceny to czego doświadczył gdy jego ciało wydawało się nie doświadczać.
Scenografia, muzyka oraz projekcje wzbogacają atmosferę, w której rzeczywistość i duchowość płynnie się przenikają. Głos narratorki, Kamili Janik, subtelnie towarzyszy monologowi Artura, budując napięcie i otwierając przed nami kolejne akty tej fascynującej podróży.
Stamtąd to nie tylko spektakl teatralny, ale również duchowe doświadczenie, które porusza i inspiruje do zastanowienia się nad własnym życiem oraz zagadnieniami związanymi ze śmiercią.
Uprzejmie informujemy, że ze względu na układ sceny spóźnieni widzowie nie będą wpuszczani na widownię.
Prosimy o przybycie na spektakl z kilkunastominutowym wyprzedzeniem.
Mała Scena znajduje się na drugim piętrze (wejście schodami, brak windy).
Spektakl rekomendowany Widzom od 13. roku życia
#DEMOKRACJE
Tango - Teatr im. Wandy Siemaszkowej
Groteska, absurd, błyskotliwy humor i pytania, które nurtują każde pokolenie.
Główny bohater, Artur, wraca do domu z wykładów i odkrywa chaos: zburzone normy, anarchię bez zasad, swobodę bez granic. Idealistyczna próba przywrócenia porządku i sensu prowadzi go do konfrontacji z rodziną, aż staje się on symboliczną ofiarą upadku wartości. To opowieść o zderzeniu idealizmu z brutalną rzeczywistością — o tym, jak łatwo ład może przerodzić się w chaos.
Wybitna sztuka Sławomira Mrożka tętni współczesnymi problemami. Konflikt między liberalną swobodą, nieograniczoną ekspresją, tolerancją i artystycznym eksperymentem a obawą przed utratą tożsamości, potrzebą sensu, zasad i wartości w świecie bez tradycji, brzmi dziś równie mocno jak sześćdziesiąt lat temu — może nawet mocniej. W rzeszowskiej interpretacji Marcina Sławińskiego napięcia te stają się lustrem dla współczesnych dylematów społecznych. Reżyser, znany z zamiłowania do inteligentnej komedii, sięga po tekst Mrożka z szacunkiem dla oryginału, jednocześnie poszukując dla niego nowoczesnej formy scenicznej. Wprowadza widzów w rzeczywistość pełną skojarzeń, symboli i przewrotnej logiki — świat, który bawi i wciąga, pozostawiając głęboką refleksję nad wolnością, tradycją, odpowiedzialnością i tożsamością.
„Tango” to jeden z najważniejszych polskich dramatów XX wieku, przetłumaczony na dziesiątki języków i wystawiany na scenach całego świata. Dzieło, które niezmiennie inspiruje do rozmowy.
Zapraszamy do świata „Tanga” — groteskowego uniwersum, które od sześciu dekad rozpala wyobraźnię widzów na całym świecie.
Obsada:
Stanisław Twaróg
Joanna Sokołowska
Małgorzata Machowska
Marek Kępiński
Anna Demczuk
Robert Chodur
Maciej Kokot
Czas trawania: 130 minut
Główny bohater, Artur, wraca do domu z wykładów i odkrywa chaos: zburzone normy, anarchię bez zasad, swobodę bez granic. Idealistyczna próba przywrócenia porządku i sensu prowadzi go do konfrontacji z rodziną, aż staje się on symboliczną ofiarą upadku wartości. To opowieść o zderzeniu idealizmu z brutalną rzeczywistością — o tym, jak łatwo ład może przerodzić się w chaos.
Wybitna sztuka Sławomira Mrożka tętni współczesnymi problemami. Konflikt między liberalną swobodą, nieograniczoną ekspresją, tolerancją i artystycznym eksperymentem a obawą przed utratą tożsamości, potrzebą sensu, zasad i wartości w świecie bez tradycji, brzmi dziś równie mocno jak sześćdziesiąt lat temu — może nawet mocniej. W rzeszowskiej interpretacji Marcina Sławińskiego napięcia te stają się lustrem dla współczesnych dylematów społecznych. Reżyser, znany z zamiłowania do inteligentnej komedii, sięga po tekst Mrożka z szacunkiem dla oryginału, jednocześnie poszukując dla niego nowoczesnej formy scenicznej. Wprowadza widzów w rzeczywistość pełną skojarzeń, symboli i przewrotnej logiki — świat, który bawi i wciąga, pozostawiając głęboką refleksję nad wolnością, tradycją, odpowiedzialnością i tożsamością.
„Tango” to jeden z najważniejszych polskich dramatów XX wieku, przetłumaczony na dziesiątki języków i wystawiany na scenach całego świata. Dzieło, które niezmiennie inspiruje do rozmowy.
Zapraszamy do świata „Tanga” — groteskowego uniwersum, które od sześciu dekad rozpala wyobraźnię widzów na całym świecie.
Obsada:
Stanisław Twaróg
Joanna Sokołowska
Małgorzata Machowska
Marek Kępiński
Anna Demczuk
Robert Chodur
Maciej Kokot
Czas trawania: 130 minut
Uciekinierki
Znasz to uczucie, gdy jedyne na co masz ochotę, to schować się lub uciec? Zostawić za sobą wszystko to, co Cię otacza i zacząć życie od nowa?
A co gdybyś stojąc nad przepaścią odważył/a się skoczyć w nieznane? Przecież gorzej być nie może… Właśnie taką decyzję podjęły bohaterki spektaklu “Uciekinierki”, jakie konsekwencje poniosą?
Margot (Marta Ledwoń) – matka i żona, niezauważana przez rodzinę, zmęczona codziennością, w której zagubiła samą siebie, spotyka Claude (Magdalena Sztejman) - dojrzałą kobietę, pozostawioną przez syna w domu starców. Zestawiają swoje życia licytując się na tragizm dotykający każdej z nich. Która ma pierwszeństwo w ucieczce przed codziennością?
Uciekinierki w reżyserii Marka Pasiecznego to komedia egzystencjalna, traktująca drogę jako metaforę domu.
Spektakl, w którym każdy zobaczy choć cząstkę siebie. Opowieść o odwadze, poszukiwaniu własnego „ja” oraz dążeniu do szczęścia. Uciekinierki to demonstracja kobiecej przyjaźni, która rodzi się w najmniej oczekiwanym momencie. Mimo że relacja bohaterek rozpoczyna się od sprzeczki, a następnie nie brakuje w niej wzajemnego krytycyzmu, jest obrazem kobiecej solidarności. Margot i Claude, na pozór tak różne, wspólnie odbywają najtrudniejszą podróż – w głąb duszy. Bohaterki budują więź zaspokajającą pustkę, która trawi je od środka.
Czy istnieje Margot, która nie występuje w kontekście swojej rodziny? Czy jej tożsamość to tylko bycie matką i żoną?
Czy Claude, mimo wieku, może jeszcze wieść ekscytujące życie? Czy jej młoda dusza ukryta w ciele starszej kobiety znajdzie swoje szczęście?
Ucieknij razem z bohaterkami, obserwując ich przygody w drodze po szczęście.
Uprzejmie informujemy, że ze względu na układ sceny, spóźnieni widzowie nie będą wpuszczani na widownię.
Prosimy o przybycie na spektakl z kilkunastominutowym wyprzedzeniem.
Mała Scena znajduje się na drugim piętrze (wejście schodami, brak windy).
Spektakl rekomendowany Widzom od 13. roku życia.
A co gdybyś stojąc nad przepaścią odważył/a się skoczyć w nieznane? Przecież gorzej być nie może… Właśnie taką decyzję podjęły bohaterki spektaklu “Uciekinierki”, jakie konsekwencje poniosą?
Margot (Marta Ledwoń) – matka i żona, niezauważana przez rodzinę, zmęczona codziennością, w której zagubiła samą siebie, spotyka Claude (Magdalena Sztejman) - dojrzałą kobietę, pozostawioną przez syna w domu starców. Zestawiają swoje życia licytując się na tragizm dotykający każdej z nich. Która ma pierwszeństwo w ucieczce przed codziennością?
Uciekinierki w reżyserii Marka Pasiecznego to komedia egzystencjalna, traktująca drogę jako metaforę domu.
Spektakl, w którym każdy zobaczy choć cząstkę siebie. Opowieść o odwadze, poszukiwaniu własnego „ja” oraz dążeniu do szczęścia. Uciekinierki to demonstracja kobiecej przyjaźni, która rodzi się w najmniej oczekiwanym momencie. Mimo że relacja bohaterek rozpoczyna się od sprzeczki, a następnie nie brakuje w niej wzajemnego krytycyzmu, jest obrazem kobiecej solidarności. Margot i Claude, na pozór tak różne, wspólnie odbywają najtrudniejszą podróż – w głąb duszy. Bohaterki budują więź zaspokajającą pustkę, która trawi je od środka.
Czy istnieje Margot, która nie występuje w kontekście swojej rodziny? Czy jej tożsamość to tylko bycie matką i żoną?
Czy Claude, mimo wieku, może jeszcze wieść ekscytujące życie? Czy jej młoda dusza ukryta w ciele starszej kobiety znajdzie swoje szczęście?
Ucieknij razem z bohaterkami, obserwując ich przygody w drodze po szczęście.
Uprzejmie informujemy, że ze względu na układ sceny, spóźnieni widzowie nie będą wpuszczani na widownię.
Prosimy o przybycie na spektakl z kilkunastominutowym wyprzedzeniem.
Mała Scena znajduje się na drugim piętrze (wejście schodami, brak windy).
Spektakl rekomendowany Widzom od 13. roku życia.
Zwiedzanie Teatru
Kim były lornetujące spektatorki, a kim koneserzy baletowego ciała? Jak to możliwe, że przez lata teatr mógł pomieścić 800 widzów, a dzisiaj tylko 311? Jak doszło do powstania teatru w Lublinie, który w chwili otwarcia był jednym z najpiękniejszych i najnowocześniejszych budynków teatralnych w Europie? Po długiej przerwie wracamy do cieszącego się ogromnym zainteresowaniem zwiedzania Teatru im. Juliusza Osterwy w Lublinie. To już ostatni moment żeby zobaczyć go w kształcie niezmienionym od 137 lat, bo w przyszłym roku gmach teatru zacznie się zmieniać.
Zapraszamy do spaceru po zakamarkach teatru niedostępnych dla publiczności. Tylko teraz będzie można stanąć na scenie, na której grała Helena Modrzejewska, Gabriela Zapolska i najwybitniejsi aktorzy 20-lecia międzywojennego z patronem naszego teatru Juliuszem Osterwą na czele. Tylko teraz będzie można poznać teatralne machiny i samemu wywołać wiatr lub grzmoty. Tylko teraz będzie można dotknąć teatralnych rekwizytów.
Wyjątkową przewodniczką w tej wyprawie będzie Anna Nowak – aktorka, pasjonatka historii i dobry duch teatru. Zwiedzanie trwa ok. 2 godzin i jest przeznaczone wyłącznie dla osób dorosłych. Niektórych zakulisowych sekretów nie można zdradzać przy dzieciach…
Zapraszamy do spaceru po zakamarkach teatru niedostępnych dla publiczności. Tylko teraz będzie można stanąć na scenie, na której grała Helena Modrzejewska, Gabriela Zapolska i najwybitniejsi aktorzy 20-lecia międzywojennego z patronem naszego teatru Juliuszem Osterwą na czele. Tylko teraz będzie można poznać teatralne machiny i samemu wywołać wiatr lub grzmoty. Tylko teraz będzie można dotknąć teatralnych rekwizytów.
Wyjątkową przewodniczką w tej wyprawie będzie Anna Nowak – aktorka, pasjonatka historii i dobry duch teatru. Zwiedzanie trwa ok. 2 godzin i jest przeznaczone wyłącznie dla osób dorosłych. Niektórych zakulisowych sekretów nie można zdradzać przy dzieciach…
Zwiedzanie Teatru z Wojciechem Dobrowolskim
Teatr to miejsce pełne magii, której doświadczać powinni wszyscy, bez względu na wiek.
Jak naprawdę wygląda praca aktorów i kto oprócz nich stoi za tworzeniem spektakli? Gdzie powstają teatralne dekoracje i rekwizyty? Co kryje się za kulisami? Odpowiedzi na te pytania będzie można poznać podczas specjalnie przygotowanego zwiedzania teatru dla grup zorganizowanych.
Zapraszamy na fascynujący spacer po przestrzeniach na co dzień niedostępnych dla Widzów. W ramach wydarzenia odwiedzimy nie tylko sale widowiskowe, ale i pracownie teatralne, sale prób, czy poczekalnię aktorską* – na jaw wyjdą sekrety związane z rolą inspicjenta, suflera i garderobianej. Nie zabraknie też ciekawych anegdot związanych z historią oraz obyczajami panującymi w Teatrze im. Juliusza Osterwy.
Przewodnikiem podczas tej niezwykłej podróży będzie Wojciech Dobrowolski – aktor teatralny oraz wykładowca akademicki, który w pasjonujący sposób przybliży kulisy scenicznego świata.
Jak naprawdę wygląda praca aktorów i kto oprócz nich stoi za tworzeniem spektakli? Gdzie powstają teatralne dekoracje i rekwizyty? Co kryje się za kulisami? Odpowiedzi na te pytania będzie można poznać podczas specjalnie przygotowanego zwiedzania teatru dla grup zorganizowanych.
Zapraszamy na fascynujący spacer po przestrzeniach na co dzień niedostępnych dla Widzów. W ramach wydarzenia odwiedzimy nie tylko sale widowiskowe, ale i pracownie teatralne, sale prób, czy poczekalnię aktorską* – na jaw wyjdą sekrety związane z rolą inspicjenta, suflera i garderobianej. Nie zabraknie też ciekawych anegdot związanych z historią oraz obyczajami panującymi w Teatrze im. Juliusza Osterwy.
Przewodnikiem podczas tej niezwykłej podróży będzie Wojciech Dobrowolski – aktor teatralny oraz wykładowca akademicki, który w pasjonujący sposób przybliży kulisy scenicznego świata.
Jeśli chcesz na bieżąco otrzymywać informacje o wydarzeniach, zapisz się do NEWSLETTERA.
Wysyłamy tylko istotne informacje o nowościach, zmianach lub odwołanych wydarzenia.