Repertuar
Wybierz tytuł lub przejdź do strony z kalendarium
Betlejem polskie
Betlejem polskie Lucjana Rydla miało swoją prapremierę pod koniec 1904 roku we Lwowie. Autor – dziś pamiętany głównie jako pierwowzór postaci Pana Młodego z Wesela Stanisława Wyspiańskiego – napisał swój dramat tuż przed wybuchem rewolucji 1905 roku – dziś nieco zapomnianego zrywu, który część historyków nazywa kolejnym polskim powstaniem. Sztuka szybko zdobyła popularność na polskich scenach. W opowieść o Bożym Narodzeniu wpisywała bowiem także dzieje Polski i Polaków, przypominając dawną wielkość i dając nadzieję na przyszłość.
Była inscenizowana i aktualizowana wielokrotnie aż do 1939 roku. Po 1945 roku, ze względu na religijny i niepodległościowy charakter tekstu Rydla, władze niechętnie zgadzały się na jej wystawianie. Mimo to powróciła na deski teatrów – szczególnie intensywnie grano ją w latach 1981–1982, czyli w czasie „Solidarności” i stanu wojennego. W Teatrze im. Juliusza Osterwy Betlejem polskie wyreżyserował Andrzej Rozhin w grudniu 1987 roku. Przedstawienie szybko zyskało status kultowego i z perspektywy czasu można uznać je za zapowiedź nadchodzących zmian.
Dziś, na przełomie lat 2025 i 2026, warto zadać pytanie: co ta sztuka mówi nam obecnie?
Reżyser przedstawienia Rafał Szumski zgodnie z dawnym zwyczajem poprosił o dopisanie do III aktu aktualnych fragmentów Macieja Wojtyszkę – wybitnego reżysera, dramatopisarza i scenarzystę
Czy powrót Betlejem polskiego na scenę zwiastuje kolejne wielkie zmiany? Przecież wciąż na świecie nie brakuje Herodów przekonanych, że ich władza nie ma żadnych ograniczeń. Poza tym dobrze znana historia o słabym i bezbronnym Dzieciątku, zwyciężającym zło i przemoc dzięki wsparciu zwykłych ludzi, wydaje się być szczególnie ważna i potrzebna nie tylko w dużej i małej polityce, ale także w naszej codzienności, w której prawdziwą nadzieję zastępuje często doklejony sztuczny uśmiech.
Spektakl zawiera efekty świetlne, w tym światło stroboskopowe.
W spektaklu wykorzystywany jest dym sceniczny.
Spektakl rekomendowany Widzom od 10. roku życia.
Projekt współfinansowany ze środków UE w ramach Krajowego Planu Odbudowy.
Była inscenizowana i aktualizowana wielokrotnie aż do 1939 roku. Po 1945 roku, ze względu na religijny i niepodległościowy charakter tekstu Rydla, władze niechętnie zgadzały się na jej wystawianie. Mimo to powróciła na deski teatrów – szczególnie intensywnie grano ją w latach 1981–1982, czyli w czasie „Solidarności” i stanu wojennego. W Teatrze im. Juliusza Osterwy Betlejem polskie wyreżyserował Andrzej Rozhin w grudniu 1987 roku. Przedstawienie szybko zyskało status kultowego i z perspektywy czasu można uznać je za zapowiedź nadchodzących zmian.
Dziś, na przełomie lat 2025 i 2026, warto zadać pytanie: co ta sztuka mówi nam obecnie?
Reżyser przedstawienia Rafał Szumski zgodnie z dawnym zwyczajem poprosił o dopisanie do III aktu aktualnych fragmentów Macieja Wojtyszkę – wybitnego reżysera, dramatopisarza i scenarzystę
Czy powrót Betlejem polskiego na scenę zwiastuje kolejne wielkie zmiany? Przecież wciąż na świecie nie brakuje Herodów przekonanych, że ich władza nie ma żadnych ograniczeń. Poza tym dobrze znana historia o słabym i bezbronnym Dzieciątku, zwyciężającym zło i przemoc dzięki wsparciu zwykłych ludzi, wydaje się być szczególnie ważna i potrzebna nie tylko w dużej i małej polityce, ale także w naszej codzienności, w której prawdziwą nadzieję zastępuje często doklejony sztuczny uśmiech.
Spektakl zawiera efekty świetlne, w tym światło stroboskopowe.
W spektaklu wykorzystywany jest dym sceniczny.
Spektakl rekomendowany Widzom od 10. roku życia.
Projekt współfinansowany ze środków UE w ramach Krajowego Planu Odbudowy.
Betlejem polskie - Spektakl dla Seniora
Betlejem polskie Lucjana Rydla miało swoją prapremierę pod koniec 1904 roku we Lwowie. Autor – dziś pamiętany głównie jako pierwowzór postaci Pana Młodego z Wesela Stanisława Wyspiańskiego – napisał swój dramat tuż przed wybuchem rewolucji 1905 roku – dziś nieco zapomnianego zrywu, który część historyków nazywa kolejnym polskim powstaniem. Sztuka szybko zdobyła popularność na polskich scenach. W opowieść o Bożym Narodzeniu wpisywała bowiem także dzieje Polski i Polaków, przypominając dawną wielkość i dając nadzieję na przyszłość.
Była inscenizowana i aktualizowana wielokrotnie aż do 1939 roku. Po 1945 roku, ze względu na religijny i niepodległościowy charakter tekstu Rydla, władze niechętnie zgadzały się na jej wystawianie. Mimo to powróciła na deski teatrów – szczególnie intensywnie grano ją w latach 1981–1982, czyli w czasie „Solidarności” i stanu wojennego. W Teatrze im. Juliusza Osterwy Betlejem polskie wyreżyserował Andrzej Rozhin w grudniu 1987 roku. Przedstawienie szybko zyskało status kultowego i z perspektywy czasu można uznać je za zapowiedź nadchodzących zmian.
Dziś, na przełomie lat 2025 i 2026, warto zadać pytanie: co ta sztuka mówi nam obecnie?
Reżyser przedstawienia Rafał Szumski zgodnie z dawnym zwyczajem poprosił o dopisanie do III aktu aktualnych fragmentów Macieja Wojtyszkę – wybitnego reżysera, dramatopisarza i scenarzystę
Czy powrót Betlejem polskiego na scenę zwiastuje kolejne wielkie zmiany? Przecież wciąż na świecie nie brakuje Herodów przekonanych, że ich władza nie ma żadnych ograniczeń. Poza tym dobrze znana historia o słabym i bezbronnym Dzieciątku, zwyciężającym zło i przemoc dzięki wsparciu zwykłych ludzi, wydaje się być szczególnie ważna i potrzebna nie tylko w dużej i małej polityce, ale także w naszej codzienności, w której prawdziwą nadzieję zastępuje często doklejony sztuczny uśmiech.
Spektakl zawiera efekty świetlne, w tym światło stroboskopowe.
W spektaklu wykorzystywany jest dym sceniczny.
Spektakl rekomendowany Widzom od 10. roku życia.
Projekt współfinansowany ze środków UE w ramach Krajowego Planu Odbudowy.
Była inscenizowana i aktualizowana wielokrotnie aż do 1939 roku. Po 1945 roku, ze względu na religijny i niepodległościowy charakter tekstu Rydla, władze niechętnie zgadzały się na jej wystawianie. Mimo to powróciła na deski teatrów – szczególnie intensywnie grano ją w latach 1981–1982, czyli w czasie „Solidarności” i stanu wojennego. W Teatrze im. Juliusza Osterwy Betlejem polskie wyreżyserował Andrzej Rozhin w grudniu 1987 roku. Przedstawienie szybko zyskało status kultowego i z perspektywy czasu można uznać je za zapowiedź nadchodzących zmian.
Dziś, na przełomie lat 2025 i 2026, warto zadać pytanie: co ta sztuka mówi nam obecnie?
Reżyser przedstawienia Rafał Szumski zgodnie z dawnym zwyczajem poprosił o dopisanie do III aktu aktualnych fragmentów Macieja Wojtyszkę – wybitnego reżysera, dramatopisarza i scenarzystę
Czy powrót Betlejem polskiego na scenę zwiastuje kolejne wielkie zmiany? Przecież wciąż na świecie nie brakuje Herodów przekonanych, że ich władza nie ma żadnych ograniczeń. Poza tym dobrze znana historia o słabym i bezbronnym Dzieciątku, zwyciężającym zło i przemoc dzięki wsparciu zwykłych ludzi, wydaje się być szczególnie ważna i potrzebna nie tylko w dużej i małej polityce, ale także w naszej codzienności, w której prawdziwą nadzieję zastępuje często doklejony sztuczny uśmiech.
Spektakl zawiera efekty świetlne, w tym światło stroboskopowe.
W spektaklu wykorzystywany jest dym sceniczny.
Spektakl rekomendowany Widzom od 10. roku życia.
Projekt współfinansowany ze środków UE w ramach Krajowego Planu Odbudowy.
Betlejem polskie - Spektakl rodzinny
Betlejem polskie Lucjana Rydla miało swoją prapremierę pod koniec 1904 roku we Lwowie. Autor – dziś pamiętany głównie jako pierwowzór postaci Pana Młodego z Wesela Stanisława Wyspiańskiego – napisał swój dramat tuż przed wybuchem rewolucji 1905 roku – dziś nieco zapomnianego zrywu, który część historyków nazywa kolejnym polskim powstaniem. Sztuka szybko zdobyła popularność na polskich scenach. W opowieść o Bożym Narodzeniu wpisywała bowiem także dzieje Polski i Polaków, przypominając dawną wielkość i dając nadzieję na przyszłość.
Była inscenizowana i aktualizowana wielokrotnie aż do 1939 roku. Po 1945 roku, ze względu na religijny i niepodległościowy charakter tekstu Rydla, władze niechętnie zgadzały się na jej wystawianie. Mimo to powróciła na deski teatrów – szczególnie intensywnie grano ją w latach 1981–1982, czyli w czasie „Solidarności” i stanu wojennego. W Teatrze im. Juliusza Osterwy Betlejem polskie wyreżyserował Andrzej Rozhin w grudniu 1987 roku. Przedstawienie szybko zyskało status kultowego i z perspektywy czasu można uznać je za zapowiedź nadchodzących zmian.
Dziś, na przełomie lat 2025 i 2026, warto zadać pytanie: co ta sztuka mówi nam obecnie?
Reżyser przedstawienia Rafał Szumski zgodnie z dawnym zwyczajem poprosił o dopisanie do III aktu aktualnych fragmentów Macieja Wojtyszkę – wybitnego reżysera, dramatopisarza i scenarzystę
Czy powrót Betlejem polskiego na scenę zwiastuje kolejne wielkie zmiany? Przecież wciąż na świecie nie brakuje Herodów przekonanych, że ich władza nie ma żadnych ograniczeń. Poza tym dobrze znana historia o słabym i bezbronnym Dzieciątku, zwyciężającym zło i przemoc dzięki wsparciu zwykłych ludzi, wydaje się być szczególnie ważna i potrzebna nie tylko w dużej i małej polityce, ale także w naszej codzienności, w której prawdziwą nadzieję zastępuje często doklejony sztuczny uśmiech.
Spektakl zawiera efekty świetlne, w tym światło stroboskopowe.
W spektaklu wykorzystywany jest dym sceniczny.
Spektakl rekomendowany Widzom od 10. roku życia.
Projekt współfinansowany ze środków UE w ramach Krajowego Planu Odbudowy.
Była inscenizowana i aktualizowana wielokrotnie aż do 1939 roku. Po 1945 roku, ze względu na religijny i niepodległościowy charakter tekstu Rydla, władze niechętnie zgadzały się na jej wystawianie. Mimo to powróciła na deski teatrów – szczególnie intensywnie grano ją w latach 1981–1982, czyli w czasie „Solidarności” i stanu wojennego. W Teatrze im. Juliusza Osterwy Betlejem polskie wyreżyserował Andrzej Rozhin w grudniu 1987 roku. Przedstawienie szybko zyskało status kultowego i z perspektywy czasu można uznać je za zapowiedź nadchodzących zmian.
Dziś, na przełomie lat 2025 i 2026, warto zadać pytanie: co ta sztuka mówi nam obecnie?
Reżyser przedstawienia Rafał Szumski zgodnie z dawnym zwyczajem poprosił o dopisanie do III aktu aktualnych fragmentów Macieja Wojtyszkę – wybitnego reżysera, dramatopisarza i scenarzystę
Czy powrót Betlejem polskiego na scenę zwiastuje kolejne wielkie zmiany? Przecież wciąż na świecie nie brakuje Herodów przekonanych, że ich władza nie ma żadnych ograniczeń. Poza tym dobrze znana historia o słabym i bezbronnym Dzieciątku, zwyciężającym zło i przemoc dzięki wsparciu zwykłych ludzi, wydaje się być szczególnie ważna i potrzebna nie tylko w dużej i małej polityce, ale także w naszej codzienności, w której prawdziwą nadzieję zastępuje często doklejony sztuczny uśmiech.
Spektakl zawiera efekty świetlne, w tym światło stroboskopowe.
W spektaklu wykorzystywany jest dym sceniczny.
Spektakl rekomendowany Widzom od 10. roku życia.
Projekt współfinansowany ze środków UE w ramach Krajowego Planu Odbudowy.
Diabelski młyn
Za wieloznacznym tytułem stoi nieprosta historia dwóch osób. ON – dystyngowany pan w średnim wieku. ONA – tajemnicza, młoda kobieta. Ponieważ nic o nich nie wiemy, już od pierwszych minut spektaklu zaczynamy zadawać pytania: Kim są?, Kim są dla siebie?, W jakim celu się spotkali? Gra w „kto jest kim” intryguje i wciąga.Wszystkie wątki uzyskują sens w zaskakującym finale, w którym ICH historie urzeczywistniają się. Dopiero wtedy widzowie odkrywają skomplikowaną przeszłość bohaterów oraz konsekwencje, które przychodzi im ponieść i doświadczają swoistego katharsis.Spektakl skłania do stawiania fundamentalnych pytań o to, co w relacjach z drugim człowiekiem jest najważniejsze i pokazuje, że zawsze ponosimy konsekwencje swoich decyzji.– Historię „Diabelskiego młyna” podamy w sposób prosty, zabawny i logicznie spójny, który sprawi, że mówiąc o rzeczach ważnych, tekst nie ma ciężaru moralitetu, a raczej lekkość farsy – zapewnia reżyser Marek Pasieczny.
Uprzejmie informujemy, że ze względu na układ sceny spóźnieni widzowie nie będą wpuszczani na widownię.
Prosimy o przybycie na spektakl z kilkunastominutowym wyprzedzeniem.
Mała Scena znajduje się na drugim piętrze (wejście schodami, brak windy).
Spektakl rekomendowany Widzom od 13. roku życia.
Uprzejmie informujemy, że ze względu na układ sceny spóźnieni widzowie nie będą wpuszczani na widownię.
Prosimy o przybycie na spektakl z kilkunastominutowym wyprzedzeniem.
Mała Scena znajduje się na drugim piętrze (wejście schodami, brak windy).
Spektakl rekomendowany Widzom od 13. roku życia.
Niebezpieczne związki
„Niebezpieczne związki” Pierre’a Choderlosa de Laclosa to jeden z najbardziej przenikliwych portretów relacji opartych na władzy, manipulacji i pożądaniu. Klasyczna opowieść o markizie de Merteuil i wicehrabim de Valmoncie – mistrzach intrygi, uwodzenia i psychologicznej gry – w inscenizacji Przemysława Stippy stanie się sugestywną refleksją nad mechanizmami kontroli, emocjonalnej presji oraz pozorną wolnością wyboru.
Reżyser sięga po dramatyczny potencjał tekstu, by wydobyć jego współczesną aktualność i uniwersalność, ukazując świat, w którym relacje międzyludzkie zamieniają się w pole strategicznej rozgrywki, a uczucia stają się narzędziem dominacji. Sceniczna adaptacja słynnej powieści Pierre’a Choderlosa de Laclosa stanowi studium bohaterów balansujących pomiędzy cyniczną kalkulacją a nieoczekiwanym zaangażowaniem.
Inscenizacja opierać się będzie na oszczędnej formie scenicznej, akcentującej relacje między postaciami oraz precyzję dialogów. Minimalistyczna, sugestywna estetyka poprowadzi widza ku refleksji nad ceną, jaką płaci się za traktowanie ludzi jak pionki w grze.
Reżyser sięga po dramatyczny potencjał tekstu, by wydobyć jego współczesną aktualność i uniwersalność, ukazując świat, w którym relacje międzyludzkie zamieniają się w pole strategicznej rozgrywki, a uczucia stają się narzędziem dominacji. Sceniczna adaptacja słynnej powieści Pierre’a Choderlosa de Laclosa stanowi studium bohaterów balansujących pomiędzy cyniczną kalkulacją a nieoczekiwanym zaangażowaniem.
Inscenizacja opierać się będzie na oszczędnej formie scenicznej, akcentującej relacje między postaciami oraz precyzję dialogów. Minimalistyczna, sugestywna estetyka poprowadzi widza ku refleksji nad ceną, jaką płaci się za traktowanie ludzi jak pionki w grze.
Nowy wspaniały świat
Opublikowany w 1932 roku „Nowy wspaniały świat” Aldousa Huxleya zaliczany jest do najbardziej cenionych i przenikliwych dzieł literatury XX wieku. Powieść, utrzymana w konwencji science fiction, została okrzyknięta bestsellerem wszechczasów, jako jedna z dwóch najsłynniejszych literackich antyutopii obok „Roku 1984” Georga Orwella. Z jednej strony głęboko poruszająca, z drugiej kontrowersyjna tematyka – wszechobecnej kontroli, oddziaływania technologii na człowieka, konsumpcjonizmu, kryzysu wartości, wolności i indywidualizmu jednostki – sprawia, że powieść niezmiennie stanowi lustrzane odbicie rzeczywistości pozostając wciąż przerażająco aktualna.
W „Nowym wspaniałym świecie” Huxley opisuje futurystyczny Londyn i cywilizację przyjemności, którą sterują technologie. Dzięki postępowi naukowemu społeczeństwo konsekwentnie realizuje marzenie ludzkości o powszechnym błogostanie, wolności od trosk i obfitości dóbr materialnych. Egzystencja obywateli ogranicza się do teraźniejszości. Wiedza o przeszłości, podobnie jak refleksja nad przyszłością, jest zakazana. Jak więc wygląda życie? W 2541 roku obywatele Republiki Świata powstają na drodze sztucznego zapłodnienia i klonowania. Od niemowlęctwa poddawani są wszechstronnemu warunkowaniu po to, by w dojrzałym wieku stać się częścią kastowej społeczności złożonej z pozbawionych wyższych uczuć ludzkich automatów. We „wspaniałym świecie” dominuje seks, prymitywne rozrywki i narkotyk „soma” będący jedyną receptą na szczęście. Ludzie pozornie wydają się być szczęśliwi i nie buntują się przeciwko władzy. A przynajmniej nie dają po sobie poznać, że targają nimi jakiekolwiek emocje. Dzieje się tak dlatego, że wszelkie namiętności i uczucia – takie jak miłość, nienawiść, bohaterstwo, czy poświęcenie – są wyszydzane, potępiane i uznane za wstydliwe, bo stanowią potencjalne zagrożenie społecznej stabilności. Ten iluzoryczny raj na ziemi, zadrży jednak w posadach, gdy do Londynu przybędzie buntowniczy nieznajomy. Czy mieszkańcy Republiki zaczną kwestionować zasady leżące u podstaw na pozór utopijnego społeczeństwa?
W spektaklu wykorzystywany jest dym sceniczny oraz światła stroboskopowe.
Spektakl rekomendowany Widzom od 16. roku życia.
W „Nowym wspaniałym świecie” Huxley opisuje futurystyczny Londyn i cywilizację przyjemności, którą sterują technologie. Dzięki postępowi naukowemu społeczeństwo konsekwentnie realizuje marzenie ludzkości o powszechnym błogostanie, wolności od trosk i obfitości dóbr materialnych. Egzystencja obywateli ogranicza się do teraźniejszości. Wiedza o przeszłości, podobnie jak refleksja nad przyszłością, jest zakazana. Jak więc wygląda życie? W 2541 roku obywatele Republiki Świata powstają na drodze sztucznego zapłodnienia i klonowania. Od niemowlęctwa poddawani są wszechstronnemu warunkowaniu po to, by w dojrzałym wieku stać się częścią kastowej społeczności złożonej z pozbawionych wyższych uczuć ludzkich automatów. We „wspaniałym świecie” dominuje seks, prymitywne rozrywki i narkotyk „soma” będący jedyną receptą na szczęście. Ludzie pozornie wydają się być szczęśliwi i nie buntują się przeciwko władzy. A przynajmniej nie dają po sobie poznać, że targają nimi jakiekolwiek emocje. Dzieje się tak dlatego, że wszelkie namiętności i uczucia – takie jak miłość, nienawiść, bohaterstwo, czy poświęcenie – są wyszydzane, potępiane i uznane za wstydliwe, bo stanowią potencjalne zagrożenie społecznej stabilności. Ten iluzoryczny raj na ziemi, zadrży jednak w posadach, gdy do Londynu przybędzie buntowniczy nieznajomy. Czy mieszkańcy Republiki zaczną kwestionować zasady leżące u podstaw na pozór utopijnego społeczeństwa?
W spektaklu wykorzystywany jest dym sceniczny oraz światła stroboskopowe.
Spektakl rekomendowany Widzom od 16. roku życia.
Scena Jazzowa: Czarodziejska góra
„Scena Jazzowa” to nowy cykl wydarzeń artystycznych realizowany przez Teatr im. Juliusza Osterwy w Lublinie w sezonie artystycznym 2026/2027. Projekt łączy teatr, literaturę i muzykę jazzową, tworząc przestrzeń dla spotkania różnych form artystycznej ekspresji. W formule czytania performatywnego tekst literacki, interpretacja aktorska i muzyka wykonywana na żywo wchodzą ze sobą w twórczy dialog, tworząc spójną, interdyscyplinarną wypowiedź artystyczną.
Druga odsłona cyklu będzie wędrówką przez „Czarodziejską górę” – powieść Thomasa Manna wydaną w 1924 roku, uznawaną za jedno z najważniejszych dzieł literatury niemieckiej XX wieku.
Powieść opowiada historię Hansa Castorpa, który przybywa do sanatorium w szwajcarskim Davos, by odwiedzić chorego kuzyna. Pobyt, początkowo planowany jako krótka wizyta, przeradza się w wieloletnią podróż w głąb siebie, naznaczoną miłością, filozoficznymi rozważaniami, a nawet śmiercią. Odizolowane od świata sanatorium staje się przestrzenią wewnętrznej przemiany bohatera, a zarazem metaforą kryzysu europejskiej kultury i społeczeństwa stojącego u progu wielkich historycznych przemian.
Czytaniu performatywnemu towarzyszyć będzie muzyka wykonywana na żywo. Jazz po raz kolejny nie będzie jedynie tłem dla tekstu literackiego, lecz stanie się równorzędnym środkiem interpretacji – partnerem słowa, współtworzącym jego znaczenia, rytm i emocjonalną głębię.
Więcej informacji wkrótce.
Druga odsłona cyklu będzie wędrówką przez „Czarodziejską górę” – powieść Thomasa Manna wydaną w 1924 roku, uznawaną za jedno z najważniejszych dzieł literatury niemieckiej XX wieku.
Powieść opowiada historię Hansa Castorpa, który przybywa do sanatorium w szwajcarskim Davos, by odwiedzić chorego kuzyna. Pobyt, początkowo planowany jako krótka wizyta, przeradza się w wieloletnią podróż w głąb siebie, naznaczoną miłością, filozoficznymi rozważaniami, a nawet śmiercią. Odizolowane od świata sanatorium staje się przestrzenią wewnętrznej przemiany bohatera, a zarazem metaforą kryzysu europejskiej kultury i społeczeństwa stojącego u progu wielkich historycznych przemian.
Czytaniu performatywnemu towarzyszyć będzie muzyka wykonywana na żywo. Jazz po raz kolejny nie będzie jedynie tłem dla tekstu literackiego, lecz stanie się równorzędnym środkiem interpretacji – partnerem słowa, współtworzącym jego znaczenia, rytm i emocjonalną głębię.
Więcej informacji wkrótce.
Scena Jazzowa: Dziady na jazzowo
Dziady na jazzowo „Scena Jazzowa” to nowy cykl wydarzeń artystycznych, realizowany przez Teatr im. Juliusza Osterwy w Lublinie w sezonie artystycznym 2026/2027. Nowy format połączy teatr, literaturę i muzykę jazzową. Poprzez formułę performatywnego czytania tekst literacki, aktorska interpretacja i muzyka wykonywana na żywo nie tylko nawiążą twórczy dialog, ale wspólnie stworzą spójną interdyscyplinarną wypowiedź artystyczną.
Pierwszą odsłoną cyklu będą „Dziady na jazzowo” – spotkanie z II częścią „Dziadów” Adama Mickiewicza. Dramat inspirowany dawnym obrzędem zadusznym, pełen tajemnic, symboli oraz pytań o ludzkie wybory tym razem zabrzmi w dialogu z muzyką wykonywaną na żywo.
Jazz nie będzie tłem dla tekstu literackiego, ale równorzędnym środkiem interpretacji. Jazzowa improwizacja, rytm, pauza i zmienność tempa wydobędą z Mickiewiczowskiego dramatu nowe napięcia, emocje i znaczenia.
W wydarzeniu udział wezmą aktorzy Teatru im. Juliusza Osterwy w Lublinie oraz zaproszeni jazzmani. Za koordynację muzyczną cyklu odpowiada Wojciech Mościbrodzki.
Pierwszą odsłoną cyklu będą „Dziady na jazzowo” – spotkanie z II częścią „Dziadów” Adama Mickiewicza. Dramat inspirowany dawnym obrzędem zadusznym, pełen tajemnic, symboli oraz pytań o ludzkie wybory tym razem zabrzmi w dialogu z muzyką wykonywaną na żywo.
Jazz nie będzie tłem dla tekstu literackiego, ale równorzędnym środkiem interpretacji. Jazzowa improwizacja, rytm, pauza i zmienność tempa wydobędą z Mickiewiczowskiego dramatu nowe napięcia, emocje i znaczenia.
W wydarzeniu udział wezmą aktorzy Teatru im. Juliusza Osterwy w Lublinie oraz zaproszeni jazzmani. Za koordynację muzyczną cyklu odpowiada Wojciech Mościbrodzki.
Uciekinierki
Znasz to uczucie, gdy jedyne na co masz ochotę, to schować się lub uciec? Zostawić za sobą wszystko to, co Cię otacza i zacząć życie od nowa?
A co gdybyś stojąc nad przepaścią odważył/a się skoczyć w nieznane? Przecież gorzej być nie może… Właśnie taką decyzję podjęły bohaterki spektaklu “Uciekinierki”, jakie konsekwencje poniosą?
Margot (Marta Ledwoń) – matka i żona, niezauważana przez rodzinę, zmęczona codziennością, w której zagubiła samą siebie, spotyka Claude (Magdalena Sztejman) - dojrzałą kobietę, pozostawioną przez syna w domu starców. Zestawiają swoje życia licytując się na tragizm dotykający każdej z nich. Która ma pierwszeństwo w ucieczce przed codziennością?
Uciekinierki w reżyserii Marka Pasiecznego to komedia egzystencjalna, traktująca drogę jako metaforę domu.
Spektakl, w którym każdy zobaczy choć cząstkę siebie. Opowieść o odwadze, poszukiwaniu własnego „ja” oraz dążeniu do szczęścia. Uciekinierki to demonstracja kobiecej przyjaźni, która rodzi się w najmniej oczekiwanym momencie. Mimo że relacja bohaterek rozpoczyna się od sprzeczki, a następnie nie brakuje w niej wzajemnego krytycyzmu, jest obrazem kobiecej solidarności. Margot i Claude, na pozór tak różne, wspólnie odbywają najtrudniejszą podróż – w głąb duszy. Bohaterki budują więź zaspokajającą pustkę, która trawi je od środka.
Czy istnieje Margot, która nie występuje w kontekście swojej rodziny? Czy jej tożsamość to tylko bycie matką i żoną?
Czy Claude, mimo wieku, może jeszcze wieść ekscytujące życie? Czy jej młoda dusza ukryta w ciele starszej kobiety znajdzie swoje szczęście?
Ucieknij razem z bohaterkami, obserwując ich przygody w drodze po szczęście.
Uprzejmie informujemy, że ze względu na układ sceny, spóźnieni widzowie nie będą wpuszczani na widownię.
Prosimy o przybycie na spektakl z kilkunastominutowym wyprzedzeniem.
Mała Scena znajduje się na drugim piętrze (wejście schodami, brak windy).
Spektakl rekomendowany Widzom od 13. roku życia.
A co gdybyś stojąc nad przepaścią odważył/a się skoczyć w nieznane? Przecież gorzej być nie może… Właśnie taką decyzję podjęły bohaterki spektaklu “Uciekinierki”, jakie konsekwencje poniosą?
Margot (Marta Ledwoń) – matka i żona, niezauważana przez rodzinę, zmęczona codziennością, w której zagubiła samą siebie, spotyka Claude (Magdalena Sztejman) - dojrzałą kobietę, pozostawioną przez syna w domu starców. Zestawiają swoje życia licytując się na tragizm dotykający każdej z nich. Która ma pierwszeństwo w ucieczce przed codziennością?
Uciekinierki w reżyserii Marka Pasiecznego to komedia egzystencjalna, traktująca drogę jako metaforę domu.
Spektakl, w którym każdy zobaczy choć cząstkę siebie. Opowieść o odwadze, poszukiwaniu własnego „ja” oraz dążeniu do szczęścia. Uciekinierki to demonstracja kobiecej przyjaźni, która rodzi się w najmniej oczekiwanym momencie. Mimo że relacja bohaterek rozpoczyna się od sprzeczki, a następnie nie brakuje w niej wzajemnego krytycyzmu, jest obrazem kobiecej solidarności. Margot i Claude, na pozór tak różne, wspólnie odbywają najtrudniejszą podróż – w głąb duszy. Bohaterki budują więź zaspokajającą pustkę, która trawi je od środka.
Czy istnieje Margot, która nie występuje w kontekście swojej rodziny? Czy jej tożsamość to tylko bycie matką i żoną?
Czy Claude, mimo wieku, może jeszcze wieść ekscytujące życie? Czy jej młoda dusza ukryta w ciele starszej kobiety znajdzie swoje szczęście?
Ucieknij razem z bohaterkami, obserwując ich przygody w drodze po szczęście.
Uprzejmie informujemy, że ze względu na układ sceny, spóźnieni widzowie nie będą wpuszczani na widownię.
Prosimy o przybycie na spektakl z kilkunastominutowym wyprzedzeniem.
Mała Scena znajduje się na drugim piętrze (wejście schodami, brak windy).
Spektakl rekomendowany Widzom od 13. roku życia.
Wielki człowiek do małych interesów
Człowiek wielki, przebiegły, intrygujący, pełen geniuszu i pomysłów ponad własne możliwości, oto kogo w lustrze dostrzega Ambroży Jenialkiewicz. Czy ten obraz pokrywa się z tym co dostrzeże czujny widz? Oto historia, w której świat został skonstruowany przez ludzi wielkich dla ludzi wytrwałych.
Wielki człowiek do małych interesów to komedia przedstawiająca świat pełen pozorów. Jak daleko może zaprowadzić złudzenie i jak długo można w nie wierzyć? Spektakl stanowi doskonałe połączenie inteligentnego humoru i głębokiej analizy mechanizmów sterujących relacjami w społeczeństwie, co czyni go atrakcyjnym dla widzów poszukujących treściz wartościowym i głębokim przesłaniem.
Wielki człowiek do małych interesówwedług reżyserii Anny Wieczur to współczesna interpretacja komedii Aleksandra Fredry z 1854 roku. Zamysłem jest to aby widz wyszedł z teatru z doświadczeniem katharsis poprzez śmiech, ale także z refleksją nad ludzką naturą. Widz ma okazję dostrzec psychologiczne aspekty oraz zróżnicowane motywacje, które kierują postaciami. Poruszane tematy takie jak pragnienie sukcesu czy wytrwałe dążenie do założonych celów, zdają się być wyjątkowo aktualne. Ponadczasowość przedstawioną przez Aleksandra Fredrę dodatkowo podkreśla kontrastujące zestawienie scenografii i kostiumów. Koncepcja spektaklu zakłada łączenie elementów XIX-wiecznego świata z tymi, które są nam znane z dzisiejszych czasów.
Anna Wieczur nadała znanej historii lekkości, uwydatniając jej humorystyczną warstwę przy jednoczesnym zachowaniu przestrzeni do pogłębionej refleksji. Widz ma możliwość płynnie zatopić się w świat wykreowany przez autora, zinterpretowany przez reżyserkę i ożywiony przez aktora.
Przy użyciu sugestywnej scenografii, muzyki i światła, Wielki człowiek do małych interesów przenosi widza w świat najwyższych emocji i wewnętrznych konfliktów, pozostawiając go z głębokim wrażeniem i pytaniami, które towarzyszą mu jeszcze po zakończeniu przedstawienia.
Spektakl spotka się z dużym uznaniem osób ceniących klasykę literatury i teatru, bogactwo humoru i inteligentnych zabiegów komediowych.
W spektaklu pojawia się dym papierosowy (cygaro).
Spektakl rekomendowany Widzom od 9. roku życia.
Spektakl bierze udział w X Konkursie na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej i Europejskiej „Klasyka Żywa”
Wielki człowiek do małych interesów to komedia przedstawiająca świat pełen pozorów. Jak daleko może zaprowadzić złudzenie i jak długo można w nie wierzyć? Spektakl stanowi doskonałe połączenie inteligentnego humoru i głębokiej analizy mechanizmów sterujących relacjami w społeczeństwie, co czyni go atrakcyjnym dla widzów poszukujących treściz wartościowym i głębokim przesłaniem.
Wielki człowiek do małych interesówwedług reżyserii Anny Wieczur to współczesna interpretacja komedii Aleksandra Fredry z 1854 roku. Zamysłem jest to aby widz wyszedł z teatru z doświadczeniem katharsis poprzez śmiech, ale także z refleksją nad ludzką naturą. Widz ma okazję dostrzec psychologiczne aspekty oraz zróżnicowane motywacje, które kierują postaciami. Poruszane tematy takie jak pragnienie sukcesu czy wytrwałe dążenie do założonych celów, zdają się być wyjątkowo aktualne. Ponadczasowość przedstawioną przez Aleksandra Fredrę dodatkowo podkreśla kontrastujące zestawienie scenografii i kostiumów. Koncepcja spektaklu zakłada łączenie elementów XIX-wiecznego świata z tymi, które są nam znane z dzisiejszych czasów.
Anna Wieczur nadała znanej historii lekkości, uwydatniając jej humorystyczną warstwę przy jednoczesnym zachowaniu przestrzeni do pogłębionej refleksji. Widz ma możliwość płynnie zatopić się w świat wykreowany przez autora, zinterpretowany przez reżyserkę i ożywiony przez aktora.
Przy użyciu sugestywnej scenografii, muzyki i światła, Wielki człowiek do małych interesów przenosi widza w świat najwyższych emocji i wewnętrznych konfliktów, pozostawiając go z głębokim wrażeniem i pytaniami, które towarzyszą mu jeszcze po zakończeniu przedstawienia.
Spektakl spotka się z dużym uznaniem osób ceniących klasykę literatury i teatru, bogactwo humoru i inteligentnych zabiegów komediowych.
W spektaklu pojawia się dym papierosowy (cygaro).
Spektakl rekomendowany Widzom od 9. roku życia.
Spektakl bierze udział w X Konkursie na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej i Europejskiej „Klasyka Żywa”
Zwiedzanie Teatru
Kim były lornetujące spektatorki, a kim koneserzy baletowego ciała? Jak to możliwe, że przez lata teatr mógł pomieścić 800 widzów, a dzisiaj tylko 311? Jak doszło do powstania teatru w Lublinie, który w chwili otwarcia był jednym z najpiękniejszych i najnowocześniejszych budynków teatralnych w Europie? Po długiej przerwie wracamy do cieszącego się ogromnym zainteresowaniem zwiedzania Teatru im. Juliusza Osterwy w Lublinie. To już ostatni moment żeby zobaczyć go w kształcie niezmienionym od 137 lat, bo w przyszłym roku gmach teatru zacznie się zmieniać.
Zapraszamy do spaceru po zakamarkach teatru niedostępnych dla publiczności. Tylko teraz będzie można stanąć na scenie, na której grała Helena Modrzejewska, Gabriela Zapolska i najwybitniejsi aktorzy 20-lecia międzywojennego z patronem naszego teatru Juliuszem Osterwą na czele. Tylko teraz będzie można poznać teatralne machiny i samemu wywołać wiatr lub grzmoty. Tylko teraz będzie można dotknąć teatralnych rekwizytów.
Wyjątkową przewodniczką w tej wyprawie będzie Anna Nowak – aktorka, pasjonatka historii i dobry duch teatru. Zwiedzanie trwa ok. 2 godzin i jest przeznaczone wyłącznie dla osób dorosłych. Niektórych zakulisowych sekretów nie można zdradzać przy dzieciach…
Zapraszamy do spaceru po zakamarkach teatru niedostępnych dla publiczności. Tylko teraz będzie można stanąć na scenie, na której grała Helena Modrzejewska, Gabriela Zapolska i najwybitniejsi aktorzy 20-lecia międzywojennego z patronem naszego teatru Juliuszem Osterwą na czele. Tylko teraz będzie można poznać teatralne machiny i samemu wywołać wiatr lub grzmoty. Tylko teraz będzie można dotknąć teatralnych rekwizytów.
Wyjątkową przewodniczką w tej wyprawie będzie Anna Nowak – aktorka, pasjonatka historii i dobry duch teatru. Zwiedzanie trwa ok. 2 godzin i jest przeznaczone wyłącznie dla osób dorosłych. Niektórych zakulisowych sekretów nie można zdradzać przy dzieciach…
Zwiedzanie Teatru z Wojciechem Dobrowolskim
Teatr to miejsce pełne magii, której doświadczać powinni wszyscy, bez względu na wiek.
Jak naprawdę wygląda praca aktorów i kto oprócz nich stoi za tworzeniem spektakli? Gdzie powstają teatralne dekoracje i rekwizyty? Co kryje się za kulisami? Odpowiedzi na te pytania będzie można poznać podczas specjalnie przygotowanego zwiedzania teatru dla grup zorganizowanych.
Zapraszamy na fascynujący spacer po przestrzeniach na co dzień niedostępnych dla Widzów. W ramach wydarzenia odwiedzimy nie tylko sale widowiskowe, ale i pracownie teatralne, sale prób, czy poczekalnię aktorską* – na jaw wyjdą sekrety związane z rolą inspicjenta, suflera i garderobianej. Nie zabraknie też ciekawych anegdot związanych z historią oraz obyczajami panującymi w Teatrze im. Juliusza Osterwy.
Przewodnikiem podczas tej niezwykłej podróży będzie Wojciech Dobrowolski – aktor teatralny oraz wykładowca akademicki, który w pasjonujący sposób przybliży kulisy scenicznego świata.
Jak naprawdę wygląda praca aktorów i kto oprócz nich stoi za tworzeniem spektakli? Gdzie powstają teatralne dekoracje i rekwizyty? Co kryje się za kulisami? Odpowiedzi na te pytania będzie można poznać podczas specjalnie przygotowanego zwiedzania teatru dla grup zorganizowanych.
Zapraszamy na fascynujący spacer po przestrzeniach na co dzień niedostępnych dla Widzów. W ramach wydarzenia odwiedzimy nie tylko sale widowiskowe, ale i pracownie teatralne, sale prób, czy poczekalnię aktorską* – na jaw wyjdą sekrety związane z rolą inspicjenta, suflera i garderobianej. Nie zabraknie też ciekawych anegdot związanych z historią oraz obyczajami panującymi w Teatrze im. Juliusza Osterwy.
Przewodnikiem podczas tej niezwykłej podróży będzie Wojciech Dobrowolski – aktor teatralny oraz wykładowca akademicki, który w pasjonujący sposób przybliży kulisy scenicznego świata.
Jeśli chcesz na bieżąco otrzymywać informacje o wydarzeniach, zapisz się do NEWSLETTERA.
Wysyłamy tylko istotne informacje o nowościach, zmianach lub odwołanych wydarzenia.